“Loop maar door hoor.” Hij deed de voordeur achter me dicht en wees in de richting van een volgende deur. Die opende ik en ik stapte de woonkamer binnen.
Een golf van geluid kwam me tegemoet. In de kamer was het een drukte van jewelste. Overal liepen, stonden en zaten jonge mensen. Twee meiden gaven elkaar een knuffel, een groepje mannen kwam net binnen via de achterdeur en de grote hoekbank zat al vol. Iemand tilde boven z’n hoofd een paar tuinstoelen de kamer in. “Wie lust er koffie?” probeerde een stem vanuit de keuken boven het rumoer uit te komen.
Toen ik wat verder de kamer inliep, zag ik de vrouw waarmee ik mijn afspraak gemaakt had. Ze stond naast de kist waarin haar zoon opgebaard lag.
Want dat was de reden dat ik er was, daar in die drukke woonkamer: het overlijden van een heel jonge man. Plotseling. Het was ingeslagen als een bom.
Ik was gevraagd de afscheidsceremonie vorm te geven en kwam daarom langs om zoveel mogelijk over hem te horen. Over z’n leven, over z’n karakter, over dat wat hij betekende voor de mensen om hem heen. En in plaats van dat ik met een klein clubje mensen rond de keukentafel zat, wat meestal het geval is, zat ik dit keer met zo’n twintig man in een bomvolle woonkamer. Familie, vrienden, vriendinnen, collega’s, buren: ze waren allemaal gekomen om een bijdrage te leveren.
Het was een lekkere chaos, die avond. Na mijn eerste vraag ging het los. Allerlei anekdotes passeerden de revue, de een nog gekker, mooier, puurder dan de andere. Lachsalvo’s wisselden af met oorverdovende stiltes.
Ik schreef. En luisterde. En schreef nog meer.
Waardevol was het. Niet alleen voor mij, maar ook voor hen. “Deze avond vergeet ik nooit meer”, zei iemand bij het naar huis gaan. “Kun je hier iets mee, denk je?” En of ik hier iets mee kon. Na die avond maakte ik een afscheidsceremonie die paste bij hem en bij hen. Het ging als vanzelf na al die verhalen.
Na het afscheid kreeg ik dit appje. “Het leek net alsof je hem zelf kende.” Zo voelde het voor mij ook.
En toch, ik kon dit alleen dankzij al die mensen in die bomvolle woonkamer. Zonder hen was het nooit gelukt.
Want ik kan en doe het nooit alleen. 🤍
