“Qua muziek kan alles”, zeg ik altijd, wanneer ik over de invulling van de ceremonie spreek met de persoon die komt te overlijden of met nabestaanden. Je hoeft echt niet per se de Uitvaartmuziek Top 100 in te duiken. (ja, die is er en ja, dat mag natuurlijk wel, want daar is niets mis mee – staan prachtige nummers in)
En geen zorgen, want ik zorg voor de toelichting zodat alle aanwezigen begrijpen waarom we de gekozen muziek laten horen.
Die uitleg, die vind ik belangrijk.
🕺🏼 Want die ene klassieker krijgt extra betekenis als iedereen hoort dat ‘ie door de kleinkinderen gekozen is omdat ze er altijd gekke dansjes op deden met opa.
🍸 Die nineties knaller wordt bijzonder als ik vertel dat precies dát nummer op 1 stond toen zij haar partner ontmoette, die avond in de kroeg.
🎶 En iedereen begrijpt het Nederlandstalige meezingnummer als ik uitleg dat dit de muziek was die altijd uit z’n radio schalde als hij aan het werk was.
Het maakt het verschil tussen ‘zomaar een liedje’ en muziek die past.
Zo ook deze keer. Hun vader was overleden en toen ik hen vroeg van welke muziek hij hield, waren ze eensgezind: “Nederlandstalig en hardcore.” Reden genoeg om deze genres terug te laten komen tijdens het afscheid. Tegen het einde had de Nederlandstalige muziek al veelvuldig geklonken.
De hardcore nog niet.
We lieten het horen tijdens het slot van de ceremonie, toen alle aanwezigen nog één keer langs de gesloten kist konden lopen om afscheid te nemen van de overledene.
Een voor de hand liggende keuze? Misschien niet.
Helemaal passend bij hem? Absoluut.
Tijdens mijn uitleg klonk er gelach. Het zorgde voor een beetje lucht. En het paste.
En dat laatste, dat is het allerbelangrijkste. 🤍