“Wat ga jij opschrijven?”
Hij keek naar het schriftje en de pen die ik uit m’n tas haalde, sprong op de bank en ging tegen me aan zitten. Ook z’n broertje kwam nieuwsgierig aanlopen.
Ik vertelde hem dat ik gekomen was om verhalen te horen over z’n mama zodat ik tijdens haar begrafenis over haar kon vertellen. En dat ik die graag opschreef zodat ik alles goed zou kunnen onthouden.
Dat vond hij interessant.
“Mag ik ook schrijven? Want dat kan ik al.”
Natuurlijk mocht dat. Ik sloeg een nog lege bladzijde voor hem open en met het puntje van z’n tong uit z’n mond begon hij nauwkeurig te schrijven.
Mama is lief
Mama knuffel
Mama is leuk
We kletsten nog wat en daarna verdween hij weer naar de eettafel. Verder met het spelletje dat hij aan het spelen was toen ik binnenkwam.
Ik maakte een foto van de zinnen en liet ze tijdens de afscheidsceremonie op een passend moment op het scherm voorin de ruimte zien.
Want zulke mooie woorden, en vooral: woorden van hem, verdienen een ereplaats.
Hij glom toen hij het zag.