“Ik vind het belangrijk dat de jongens betrokken worden bij mijn afscheid, als het straks zover is”, zei ze tegen me.
Ze was ziek. Heel ziek. Ik was bij haar thuis en we praatten over haar en haar leven. Over haar jeugd, over haar lieve man waaraan ze zoveel steun had en over haar heerlijke boys van 5 en 7. Het was een gesprek wat niemand eigenlijk ooit zou moeten voeren.
Dat haar jongens betrokken zouden moeten worden bij haar afscheid vond ik heel vanzelfsprekend. Ongedwongen en op een manier die bij hen zou passen. Hoe dat er precies uit zou komen te zien, dat wist ik toen nog niet.
Maanden later was het afscheid daar. De uitvaartbegeleider waarmee ik samenwerkte (wat bof ik toch dat ik zo vaak met zulke toppers mag werken 🙏🏼) nam de jongens overal in mee in de dagen na haar overlijden.
Tijdens de ceremonie besloot ik een prentenboek voor te lezen. Haar boys ploften aan weerszijden van me op de bank die voorin de ruimte stond en de overige aanwezigen zagen de illustraties op het scherm. We hoorden over de dieren in het bos die afscheid namen van hun vriend Vos 🦊 en zagen een boom vol herinneringen groeien. 🌱 Hoe meer verhalen er gedeeld werden, hoe groter de boom werd.
Na het lezen van het boek deden we samen precies wat de vrienden van Vos ook deden: we deelden verhalen. Over haar. Op het scherm zagen we de boom, net als in het boek, steeds groter worden totdat deze aan het einde van de ceremonie een prachtige boom vol herinneringen was. 🌳
Ik riep iedereen op om de boom vol herinneringen te laten bestaan. Om haar naam te blijven noemen, om te delen en te vertellen.
Zo zou ze er altijd bij zijn.
In hun harten. 🤍
📸 Aïsha Ruijtenberg, Vier het leven fotografie | 📖 ‘Een boom vol herinneringen’ door Britta Teckentrup